مدتی است به بهانه یک سمینار که قرار است در دانشگاه مان با موضوع "روانکاوی و سیاست عامه ایرانیان" برگزار کنم رفتار اطرافیانم رو بررسی میکنم خصوصا در مباحث سیاسی خوب رصد میکنم و سعی میکن برای رفتار و خصوصیان خلقی آنها یک قانون و چارچوب ارائه دهم که بتواند اکثریت کنش واکنش های آنها را توجیح کند اما...!
کم کم دارم به این نتیجه میرسم که تشخیص و فهم یک سری قاعده اصولی در مورد رفتار ما ایرانیان واقعا کار سختی است!
سخت از آن نظر که بسیاری از فاکتورهای پارادکسیکال (شاید متضاد به ذات) با آنتروپی خیلی بالا اما در یک بافت کاملا محکم در کنار همه دریک فرد ایرانی جمع شده است. حال می فهممم چه کار سختی داشته اند برخی از پادشاهان ما مثل کوروش،شاه عباس و یا آغا محمدخان قاجار که توانسته اند ملت ما را زورکی هم که شده یکپاچه کنند! ولی یک نکته هم برایم بدیهی است و آن اینکه بزرگترین عامل وحدت ایرانیان همواره دشمنان خارجی بوده است!!
این یعنی اینکه ما همیشه به دشمن نیاز داریم! پس دشمن هرچه بیشتر و قوی تر،اتحاد ما هم بیشتر!
اما آیا واقعا با این پلتیک میشود تا ابد ایرانی ماند؟!
آیا واقعا این تئوری می تواند تناقض های ما را برای همیشه حل کند یا فقط یک مسکن موقتی است؟!
و خدایی نکرده اگر یک روز بدن دیگر در مقابل این مسکن واکنشی نشان نداد چی؟!
کم کم دارم به این نتیجه میرسم که تشخیص و فهم یک سری قاعده اصولی در مورد رفتار ما ایرانیان واقعا کار سختی است!
این یعنی اینکه ما همیشه به دشمن نیاز داریم! پس دشمن هرچه بیشتر و قوی تر،اتحاد ما هم بیشتر!
اما آیا واقعا با این پلتیک میشود تا ابد ایرانی ماند؟!
آیا واقعا این تئوری می تواند تناقض های ما را برای همیشه حل کند یا فقط یک مسکن موقتی است؟!
و خدایی نکرده اگر یک روز بدن دیگر در مقابل این مسکن واکنشی نشان نداد چی؟!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر